Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Saturday, May 12, 2018

Λουλούδια στη Μάνα μου



Κι ο άντρας της ο Γιώργος Κοντογεώργης, μορφωμένος, δυναμικός, συνεπής στις υποχρεώσεις του, ήταν στα μέτρα της. Κάθε Σαββάτο ανελλιπώς της έφερνε λουλούδια και τη ζήλευε όλη η γειτονιά. Χρυσάνθεμα το φθινόπωρο , βιολέτες και κρινάκια την άνοιξη, Πασχαλιές τον Απρίλη. Το καλοκαίρι πάλι ανακάλυπτε γαρύφαλλα μοσχομυριστά για να μην της λείπει η ευωδία, που έτσι κι αλλοιώς ήταν διάχυτη στο σπίτι, καθώς εκείνη συνήθιζε να βάζει σε όλα τα ντουλάπια της άρωμα λεβάντας. Οσο για τη γιορτή της μάννας,η Σοφία ήταν η μόνη στη φαμίλια που έπαιρνε μια αγκαλιά τριαντάφυλλα απ’ τα παιδιά της, ακόμη κι αν η βαρυχειμωνιά είχε κάψει τις τριανταφυλλιές. Λές και φύτρωναν πάντα σε πείσμα των καιρών μόνο για κείνη.

Aυτή η παράγραφος είναι κυρίαρχη στο πρώτο μου μυθιστόρημα με τίτλο «Πετάει, πετάει το Σύννεφο» (Εκδόσεις Ψυχογιός 2003). Για χάρη της μάννας μου έγραψα αυτό το μυθιστόρημα, που είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε κείνη και την οικογένειά της, καθώς υλικό για τη συγγραφή του αποτέλεσαν οι ημερολογιακές σημειώσεις του μητρικού παππού μου παπα-Κώστα Κακαβούλη.

Νιώθω την ανάγκη σήμερα να γράψω για τη μάννα μου με αφορμή τη Γιορτή της μητέρας. Παρότι δεν πιστεύω σε αυτές τις μαζικές γιορτές που περιθωριοποιούν όσες γυναίκες δεν έχουν γνωρίσει τη μητρότητα ή όσους ανθρώπους έχουν ορφανέψει απο μητέρα, οφείλω αυτό το κείμενο στη δική μου μάννα.

Θυμάμαι τη μάννα μου απο τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Τη θυμάμαι έντονα να μου ανήκει αποκλειστικά, να με στολίζει με πανέμορφα φουστανάκια και να καμαρώνει για μένα, που είχα μπουκλωτά καστανόξανθα μαλλιά να ανεμίζουν στα παιχνίδια. Η ύπαρξη του μεγαλύτερου αδερφού μου δεν ήταν πρόβλημα, γιατί η μάννα μου ταυτίσθηκε εξ αρχής με την κοριτσίστικη φύση μου.

Θυμάμαι που μετά την έχασα καθώς η αγάπη της μοιράστηκε σε μένα και τη μικρότερη αδερφή μου την Κωνσταντίνα. Την έβλεπα διαρκώς καρφωμένη πάνω απο την κούνια ενός άγνωστου μωρού να αγωνιά, να ταϊζει, να περιποιέται. Κι εγώ ήμουν αφημένη στα χέρια των αγαπημένων μου θειάδων, που όμως παρά την αφοσίωσή τους δεν μπορούσαν να υποκαταστήσουν την απόσπαση της προσοχής της στο καινούριο μέλος της οικογένειας.

Φοβάμαι πως αυτή η τραυματική περίοδος στη ζωή μου με έκανε να αποστασιοποιηθώ απο τη μάννα μου , που πίστευα πως έδωσε την καρδιά της για πάντα σ΄αυτό το κοριτσάκι με τα γκρίζα μάτια , τη λευκή επιδερμίδα και τα καστανά μαλλάκια. Σ΄αυτό το κοριτσάκι που πριν απο μερικά χρόνια ξαφνικά μάς εγκατέλειψε αφήνοντας ένα απέραντο κενό στη ζωή και την ψυχή μας.

Εγώ στο μεταξύ έγινα κορίτσι του πατέρα μου, με τον οποίο συνενοούμασταν πάντοτε στα του σχολείου, στα πολιτικά, στα καθημερινά καθότι ένιωθα πως αποτελούσα για κείνον τη γέφυρα ανάμεσα στο δύσκολο αγόρι και την ευαίσθητη μικρή αδερφή μου.

Ο πατέρας μου λάτρευε τη μαννούλα , την οποία είχε τοποθετήσει στην υπέρτατη θέση στην οικογένεια, όπως άλλωστε αξίζει στις μητέρες. Την τιμούσε με τα λουλούδια του κάθε Σάββατο απαρεγκλήτως. Τα βάζα της ήταν γεμάτα απο χρώματα και μυρωδιές, που σκορπίζονταν σε όλη τη γειτονιά.

Τη δεκαετία του 60, που οι πολίτες στη μικρή Λευκάδα αγνοούσαν πως υπήρχε επίσημος παγκόσμιος εορτασμός για τη Μητέρα, ο πατέρας μου μάς έπαιρνε στου Κουζούντελη και της μαζεύαμε μαργαρίτες για την προσφέρουμε μπουκέτο σε κείνη που μας είχε φέρει στον κόσμο και μας περιποιόταν στην καθημερινότητά μας. Μας τόνιζε πόσο σπουδαία ήταν για την ύπαρξή μας αλλά και για τη ζωή μας ολάκερη. Μας μύησε κυριολεκτικά σ΄αυτόν τον εορτασμό που τότε δεν καταλάβαινα πως απέκλειε τόσες και τόσες γυναίκες.

Η μάννα μου ήταν τρυφερή κι εκδηλωτική ιδιαίτερα με μάς τα κορίτσια. Μας τάιζε στην αγκαλιά της ως μεγάλες, μας έπλενε τα μαλλιά με χαμομήλι, μας έδειχνε την αγάπη της με κάθε τρόπο. Μας έραβε τα ωραιότερα φουστανάκια στις τρείς μοδίστρες μας (μια για τα καθημερινά, μια για τα γιορτινα΄και μια για τις σχολικές ποδιές μας).

Ηθελε να εμφανιζόμαστε στην εκκλησία του πατέρα μας με τα ίδια επίσημα ρούχα η Κωνσταντίνα κι εγώ. Και βέβαια, εγώ μισούσα την ομοιομορφία με τη μικρότερη αδερφή. Αλλά στα μάτια της μάννας μου έτσι ήταν επιβεβλημένο δύο κοριτσάκια με ίδια φορέματα και ίδιους φόγκους. Εφτασε όμως γρήγορα η εποχή της απελευθέρωσης και της απενεχοποίησης απο την ίδια τη συντηρητική μητέρα μου.

Η μάννα μου στην εφηβεία με έσπρωξε κυριολεκτικά να διαλέξω το στύλ του ντυσίματός μου. Απο τα 14 χρόνια μου θεώρησε πως ήμουν μεγάλη αρκετά για να διαμορφώσω την προσωπικότητά μου στον τομέα αυτό . Ετσι σταμάτησαν τα ίδια φουστανάκια με την αδερφή μου κι ένιωσα πως είχα πιά μεγαλώσει.

Επίσης, μας είχε απεριόριστη εμπιστοσύνη. Δεν πίστευε ποτέ τα σχόλια των άλλων για μας, ο δικός μας λόγος ήταν συμβόλαιο για κείνη. Αυτή η αρετή της μας έδωσε αυτοπεποίθηση και απόλυτη υπευθυνότητα για τις πράξεις μας. Μας απενεχοποίησε κιόλας απο το μικρόψυχο πολλάκις περιβάλλον της μικρής μας κοινωνίας.

Τα τελευταία χρόνια ζούσα μακριά της στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και μάλιστα κάτω απο τη βαρειά σκιά της απουσίας της αδερφής μου. Μιλούσα μαζί της καθημερινά στο τηλέφωνο και ανταλλάσσαμε τις λεπτομέρειες του καθημερινού μας βίου.


Η μάνα μου πέθανε με τον καημό της αδελφής μου. ¨Ηταν αφύσικο να θάψει το παιδί της η γυναίκα που μετουσίωνε τη μητρότητα στην ύπαρξή της.



Τη σκέφτομαι συχνά και την αναζητώ. Αλλά ξέρω πως είναι καλύτερα στους ουρανούς με την πολύχρωμη Πεταλούδα της.



Χρόνια σου πολλά εκεί που βρίσκεσαι! Τα λουλούδια για σένα πάντα θα στολίζουν το βάζο μου!



Η κόρη σου



Ιουστίνη

Thursday, May 10, 2018

Καμίνης στον ΟΟΣΑ και την Ομογένεια, Αχτσιόγλου Σε Απόσταση απο την Ομογένεια!


Την Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ καθώς και το παράρτημα του Ελληνικού σχολείου Σωκράτης 5 πρόκειται να επισκεφθεί την ερχόμενη Τρίτη ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Καμίνης ο οποίος επίσης θα έχει συνάντηση με την δήμαρχο του Μοντρεάλ Valerie Plante στο περιθώριο της συμμετοχής του στην συνδιάσκεψη του ΟΟΣΑ (Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης ) που θα εξελιχθεί στο Μόντρεαλ 14 και 15 Μαϊου.Σημειωτέον πως ο δήμαρχος Αθηναίων θα είναι ομιλητής κατά την πρώτη ημέρα της συνδιάσκεψης.
Η Θεανώ Φωτίου αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας και η Έφη Αχτσιόγλου υπουργός εργασίας θα συμμετάσχουν στην συνδιάσκεψη του ΟΟΣΑ αλλά ουδέν ενδιαφέρον έδειξαν για την Ελληνική Ομογένεια του Μοντρεάλ. Αν και θα παραμείνουν πολλές μέρες στην πόλη, θα περιοριστούν στην παρακολούθηση των εργασιών του ΟΟΣΑ και δεν θα έχουν συνάντηση με τους ‘Ελληνες της Διασποράς.
Αλήθεια, τι ακριβώς θα συνεισφέρουν με τη συμμετοχή τους στον ΟΟΣΑ; Θα δώσουν τα ωραία ποσοστά της ελληνικής ανεργίας, τα στοιχεία για τους ύπατους μισθούς των Ελλήνων εργαζομένων; Η θα τους πούν τα ποσοστά των Ελλήνων που ζούν κάτω από το όριο της φτώχιας;
Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Ο.Ο.Σ.Α.) (αγγλικά: Organisation for Economic Co-operation and Development - OECD, Γαλλικά: Organisation de coopération et de développement économiques - OCDE) είναι διεθνής οργανισμός εκείνων των αναπτυγμένων χωρών που υποστηρίζουν τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. Δημιουργήθηκε το 1948 ως Οργανισμός Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας (Organisation for European Economic Co-operation - OEEC), με πρώτο γενικό γραμματέα τον Γάλλο Robert Marjolin, με σκοπό να διαχειριστεί το σχέδιο Μάρσαλ (Marshall) για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.[1] Αργότερα η ιδιότητα μέλους της επεκτάθηκε και σε μη ευρωπαϊκά κράτη, και το 1960 μετασχηματίστηκε στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.[2]


Εξελίξεις




Μετά το παραπάνω δημοσίευμα σύμφωνα με το οποίο η Αναπληρώτρια Υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Ελλάδας, Θεανώ Φωτίου, που επισκέπτεται το Μόντρεαλ μαζί με την Υπουργό Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου για να συμμετάσχουν στη σύσκεψη του ΟΟΣΑ  δεν προγραμμάτισαν καμία επαφή με την Ελληνική Ομογένεια της πόλης, η Θεανώ Φωτίου έσπευσε να οργανώσει σήμερα Σάββατο επίσκεψη στην Ελληνική Κοινότητα και τα Σαββατιανά σχολεία.

Οπως αναφέρει το δελτίο τύπου της ΕΚΜΜ:

«Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως αύριο, Σάββατο, 12 Μαΐου 2018, η Αναπληρώτρια Υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Ελλάδας, Θεανώ Φωτίου, θα επισκεφτεί τα κεντρικά γραφεία της ΕΚΜΜ.

Η Κα Φωτίου θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της ΕΚΜΜ, Νικόλαο Τ. Παγώνη και στη συνέχεια θα ξεναγηθεί στους χώρους του Κοινοτικού κτιριακού συγκροτήματος και στο παράρτημα Montreal του σχολείου συμπληρωματικής εκπαίδευσης «Πλάτων-Όμηρος».
Ιουστίνη Φραγκούλη

Monday, May 7, 2018

Καλημέρα Μαρία, Καληνύχτα Μαρία!



Σε γνώρισα το 1995 καθ΄οδόν για Βαραντέρο. Εσύ με ένα μικρό κοριτσάκι, τη Δημητρούλα σου κι εγώ με ένα μικρό αγόρι, τον Αλέξανδρό μου. Κι απ΄’ την πρώτη στιγμή ένιωσα την αληθινότητά σου και την ομορφιά του χαρακτήρα σου. Και ζήσαμε τις πιό ωραίες στιγμές στην Κούβα και συνεχίσαμε τις διακοπές σε άλλα εξωτικά νησιά του νότου τα χρόνια που ακολούθησαν.

Με αφορμή τα παιδιά μας συνεχίσαμε τη φιλία μέσα στα χρόνια σαν ζευγάρια , σαν γονείς και σαν γυναίκες. Στο λευκό  πρόσωπό σου το στεφανωμένο με τα πυκνά μαύρα μαλλιά βρήκα τη φίλη, την αδελφή, την έμπιστη. Στην εχεμύθειά σου εμπιστεύθηκα τις αγωνίες μου, στη σοφία σου ακούμπησα τα ερωτήματά μου για πολλές πλευρές του βίου που δεν έπιανε η ματιά μου.

Σε είδα να περιποιείσαι το θείο σου, να στέκεσαι κερί άσβεστο στον πατέρα σου, να αποτίεις σεβασμό στα πεθερικά σου. Σε παρακολούθησα να είσαι μια απίστευτη νοικοκυρά με χρυσά χέρια, μια γενναιόδωρη οικοδέσποινα, μια μοναδική μητέρα με λατρεία και σεβασμό για την κόρη σου. Σε λάτρεψα για την αφοσίωσή σου στην οικογένειά σου, στον άντρα σου, στο παιδί σου.

Και τώρα στην αρρώστια σου διαπίστωσα τη γενναιότητά σου, τη μαγκιά σου, τη λεβεντιά που αρύεται απο τη Σπαρτιάτικη καταγωγή σου. Δε λύγισες  όταν άκουσες πως είχες μεταστατική νόσο, δεν κάμφθηκες όταν έμαθες πως η χημειοθεραπεία δεν δάμαζε την ασθένεια, δεν έδειξες σημάδια ήττας ούτε όταν οι γιατροί σου είπαν πως ερχόταν το ανελέητο τέλος. Εσύ εκεί στάθηκες ακλόνητη με κέντρο βάρους την υπέροχη αξιοπρέπειά σου.

Κι όμως όλα ξεκίνησαν ανυποψίαστα με μια μαστογραφία που έδειχνε ένα μικρό όγκο. Δεν είναι τίποτε μου είπες, απλά έπρεπε να κάνεις υπερηχογράφημα για να διαπιστωθεί πως ήταν κύστη ή ασβέστωμα.

Και ήρθαν τα αποτελέσματα και πάλι με παρηγορούσες πως δεν ήταν κάτι σοβαρό, να μην ανησυχώ. Να μην ανησυχώ... Και ας έγραφε το χαρτί «μεταστατικό». Και να το κρύψεις προσπαθούσες από τους αγαπημένους σου μην τύχει και στεναχωρηθούν, μην τύχει και δακρύσουν.

Κι έκανες όσα πρόταζε το σύστημα, θεραπείες πίσω απο θεραπείες κι όλο έλπιζες πως η επόμενη θάταν αποτελεσματική. Και δεν τόβαζες κάτω με τίποτε. Κι ερχόσουν με τα κορίτσια και γελούσαμε ανέμελα γιατί «μπόρα ήταν θα περνούσε» μας έλεγες. Η ζωή σου φύλαγε εκπλήξεις στη στροφή. «Μια δοκιμασία είναι, θα περάσει» με καθησύχαζες κι εγώ σώπαινα, σώπαινα γιατί εσύ ήσουν ο αρχηγός.

Και ήθελες να βγαίνουμε συνέχεια για καφέ, για βόλτες και σούλεγα να μείνεις σπίτι να ξεκουραστείς και μούλεγες  «ασε με να ζήσω». Εσύ με τις μικρές καθημερινές αποδράσεις σου με δίδασκες ποιά είναι η ζωή κι εγώ κλεισμένη στο κλουβί μου σούλεγα αυτά που λένε οι γιατροί.

Αλλά εσύ τους αγνόησες, μας αγνόησες... Και γιόρταζες και χόρευες κι έβγαινες και ψώνιζες τα φούξια φουστάνια σου. Και σχεδίαζες το επόμενο καλοκαίρι... Κι έκανες όνειρα για τη Δημητρούλα σου. Και μας καθησύχαζες πως ο πυρετός δεν ήταν τίποτε, δέκατα ήταν απο τη θεραπεία. Και όλα θα περάσουν και θάμαστε όλες μια χαρά και θα χορεύουμε στις πίστες πάλι. Εσύ εγώ, η Λίτσα κι η Γιούλα θα καταθέτουμε ζεμπέικικα φορώντας τα ψηλά τακούνια. Εσύ και η Γιούλα τα ψηλότερα ...

Και δεν έβγαλες ούτε ένα αναστεναγμό ούτε μια βαρυγγόμια για την ασθένεια, την θεωρούσες μια δοκιμασία του βίου σου, ένα Γολγοθά που έπρεπε ν΄ανεβείς αγόγγυστα. Ούτε μια φορά δεν σ’ άκουσα να λές «γιατί σε μένα». Με υπομονή κι ελπίδα, με το βλέμμα στραμμένο στο Θεό προσδοκούσες το θαύμα.

Και μιλούσαμε κάθε μέρα. Σου έλεγα μια τραγουδιστή καλημέρα κι εσύ απαντούσες με την καλημέρα στον ίδιο τόνο. Κι εγώ ζύγιζα τη φωνή σου για να διαπιστώσω αν ήσουν καλά, αν ένιωθες εντάξει, αν όλα πήγαιναν ρολόι μετά τη θεραπεία. ‘Ετρεμα όταν άκουγα τη φωνή σου αδύναμη , η μέρα μου περνούσε μέσα στην αγωνία ώσπου να σου ξανατηλεφωνήσω το βράδυ ν’ ακούσω πως ήσουν καλύτερα.Η καληνύχτα δεν ήταν τραγουδιστή ούτε χαρούμενη.

Η μόνη φορά που σε είδα να κλαις ήταν στα γενέθλιά σου φέτος το Φλεβάρη. Είπες πως ήταν απο συγκίνηση που είμαστε όλες μαζί τα κορίτσια. Κι είπα μέσα μου είναι τα στερνά γενέθλια του αποχαιρετισμού και μας προετοίμαζες για όσα θα ερχόνταν καταιγιστικά και αναπόδραστα μέχρι το τέλος. Για όσα ένιωθες και δεν μας έλεγες για να μη μας στεναχωρέσεις.

Σε είδα να χορεύεις για τελευταία φορά στην εκδήλωση του Λυκείου των Ελληνίδων στο Souvlaki bar όπου έδωσες ρέστα με τα μπεζ ψηλοτάκουνα παπούτσια σου. Κι εγώ ανησυχούσα, μα εσύ έλεγες πως ήταν άνετα.

Και οι τελευταίες σου δύο έξοδοι ήταν την 25η Μαρτίου στην Κοινότητα όπου ήρθες για να με καμαρώσεις «Ελληνίδα της Χρονιάς» και στο Σύλλογο Λευκαδίων όπου πήγαμε μετά την παρέλαση για το μπακαλιάρο.

Κι ύστερα κάθε μερα γλιστρούσες αλλά δεν έλεγες τίποτε, δεν ξεστόμιζες τους πόνους και τους φόβους σου, Μόνη σου με το σταυρό του μαρτυρίου όδευες στην ανηφόρα σου. Και ο άντρας σου υποστηρικτικός με το χαμόγελο στα χείλη. ¨Ωσπου έφτασες στην κορυφή και δεν είχες άλλη ανάσα. Κι έτσι έφυγες.

Εφυγες  στην αγκαλιά του άντρα σου Νίκου και της μονάκριβης κόρης σου Δήμητρας .




Εφυγες περιτριγυρισμένη από την αγάπη όλων μας.

Εφυγες αφού είχες μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων



Εφυγες με το κεφάλι ψηλά, Σπαρτιάτισσα του ταν η επι τας.


Μοναδική Μαρία , μου δίδαξες το ήθος της μάχης, του αγώνα, της πάλης μέχρι τελικής πτώσεως..


Δε νικήθηκες, Νίκησες.


Η καρδιά μου θα είναι για πάντα μαζί σου.


Οι αναμνήσεις μας θα στολίζουν τη ζωή μας.


Καλό ταξίδι αγαπημένη!


Το Τζουστινάκι σου









Wednesday, April 25, 2018

Η Σπίθα Μιάς Παρέλασης!



Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 Την Κυριακή 22 Απριλίου ήταν η πρώτη μέρα της πραγματικής άνοιξης στη Νέα Υόρκη και η 5η λεωφόρος πήρε άρωμα Ελλάδας καθώς πάνω από δέκα χιλιάδες Ελληνικής καταγωγής άτομα σε άρματα ή πεζή παρήλασαν ενώπιον των επισήμων σημαδεύοντας την ανάμνηση της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου.
Ιδιαίτερο ενθουσιασμό προκάλεσαν οι Εύζωνες της Προεδρικής Φρουράς, που ταξίδεψαν από την Αθήνα στη Νέα Υόρκη με μια ομάδα 26 ατόμων. Ντυμένοι με την στολή του «Τσολιά», φορώντας τα παραδοσιακά τσαρούχια τους  και στοιχημένοι απαράλλαχτα παρήλασαν με σφρίγος και λεβεντιά προσδίδοντας αμιγή πατριωτικό παλμό στις επετειακές εκδηλώσεις της Ομογένειας.

‘Αρματα σε γαλανόλευκα χρώματα με τη χορηγία εταιρειών αλλά και ενοριακών κοινοτήτων έκαναν την εμφάνισή τους ανάμεσα από τα αγήματα των μαθητών, ενηλίκων αλλά και των εθνικοτοπικών συλλόγων.

Παιδάκια από τριών ετών πιασμένα απο τα χέρια των γονιών τους μέχρι παππούδες και γιαγιάδες έλαβαν μέρος στο κύριο σώμα της παρέλασης που κράτησε τρείς ολόκληρες ώρες, προκαλώντας συγκίνηση και υπερηφάνεια στις δεκάδες χιλιάδες που παρακολούθησαν από τα πεζοδρόμια την εξέλιξή της με πατριωτικό παλμό.

Οικοδεσπότες της μεγαλειώδους παρέλασης ήταν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, Πέτρος Γαλάτουλας καθώς και ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Δημήτριος. Λαίκοί και Εκκλησία έσμιξαν σε μια γαλανόλευκη αρμονία με φόντο την ανάμνηση της ιστορικής στιγμής της Επανάστασης του 21 , που ξήλωσε την Οθωμανική κυριαρχία από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια.

Λίγο πριν την ανάκρουση των εθνικών ύμνων τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τον αδικοχαμένο πιλότο, Γιώργο Μπαλταδώρο, ενώ υπήρχαν τρεις θέσεις κενές: Μια για τον εκλιπόντα και δυο για τους στρατιωτικούς που κρατούνται στην Ανδριανούπολη.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως ο συμβολισμός της παρέλασης της Νέας Υόρκης, που κατορθώνει να συνενώσει τις διαφορετικές προελεύσεις του Ελληνισμού της πόλης , τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο σε ταξικό, είναι πραγματικά τεράστιος. Η δύναμη των Ελλήνων που κατακτούν όχι μόνο την 5η λεωφόρο αλλά τις εντυπώσεις της μητρόπολης της Αμερικής έστω και για μερικές ώρες, έχει αντίκτυπο στην πολιτική ζωή της χώρας καθώς αφήνει να διαφανεί η σημασία που παίζει η Ελληνική ομογένεια στις εξελίξεις της μεγάλης δύναμης.

Η συμμετοχή στην παρέλαση των κορυφαίων πολιτικών προσωπικοτήτων της Νέας Υόρκης, από τον κυβερνήτη Κουόμο μέχρι το δήμαρχο Ντε Μπλάζιο, αποδεικνύει ακριβώς αυτή την επιρροή του ελληνικού στοιχείου στην πολιτεία της Νέας Υόρκης και των ΗΠΑ γενικότερα.

Μα πιό σπουδαία σημασία εκτός του πολιτικού εκτοπίσματος έχει η παρέλαση στην ίδια τη συνοχή και της συνέχεια της Ελληνικής Ομογένειας. Από τους σημαντικότερους παράγοντες όπως είναι ο Τζόν Κατσιματίδης μέχρι τα παιδιά της τρίτης και τέταρτης γενιάς, όλοι ενώνονται κάτω απο τη γαλανόλευκη σημαία, εκφράζοντας τον πατριωτισμό τους με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Αυτός ο σπόρος σπέρνεται εκεί στην 5η λεωφόρο ανάμεσα στα γαλανόλευκα άρματα (που κάποιοι τα βρίσκουν κίτς) και στην παρουσία των Ευζώνων της προεδρικής φρουράς, που κομίζει γλαύκας αυθεντικής Ελληνικότητας στο χωνευτήρι των εθνικών κοινοτήτων που λέγεται Νέα Υόρκη και Αμερική.
Αυτή η σπίθα υπερηφάνειας με την παρέλαση της 5ης λεωφόρου είναι η επένδυση στη νέα γενιά των Ελλήνων που κάποτε θ΄ανάψει και θα γίνει φλόγα και πάθος για την Ελλάδα των Παρθενώνα, την Ελλάδα της Επανάστασης του 21, την Ελλάδα των αγώνων , την Ελλάδα της Ευρώπης. Η εθνική υπερηφάνεια δεν παίζεται στα μετόπισθεν της Αστόριας, αλλά στην κεντρική σκηνή της Νέας Υόρκης, στην 5η λεωφόρο...

Τελετάρχες της παρέλασης ήταν φέτος ο Κυβερνήτης Νέας Υόρκης, Άντριου Κουόμο, η Γενική Εισαγγελέας του Νάσο Κάουντυ, Μάντλιν Σίνγκας και ο ομογενής φιλάνθρωπος και επιχειρηματίας, Παντελής Μπούμπουρας. Επίσης, παρήλασε ο Δήμαρχος της πόλης της Νέας Υόρκης, Μπιλ ντε Μπλάζιο, όπως επίσης και η Συνήγορος του Πολίτη, Λετίσια Τζέιμς, αλλά και οι ομοσπονδιακοί κοινοβουλευτικοί αντιπρόσωποι, Κάρολιν Μαλόνι (Κογκρέσσο) και Τσακ Σούμερ (Γερουσία).

Από την Ελλάδα έδωσαν παρουσία η  Υπουργός Τουρισμού, Έλενα Κουντουρά, ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολος Τζιτζικώστας, ο Δήμαρχος Κέρκυρας, Κώστας Νικολούζος, ο Δήμαρχος Χίου, Μανώλης Βουρνούς, ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Οικονομικής Γεωγραφίας, Ιωάννης Μάζης καθώς και άλλοι εκλεκτοί προσκεκλημένοι. Επίσης, στην εξέδρα των επισήμων, με επικεφαλής τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, Πέτρο Γαλάτουλα, βρίσκονταν οι ομογενείς αιρετοί, Αραβέλα Σιμωτά, Νικόλ Μαλλιωτάκη, Κώστας Κωνσταντινίδης και Λου Ραπτάκης, ο πρόεδρος της ΠΣΕΚΑ, Φίλιπ Κρίστοφερ, ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, κ. Δημήτριος, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στη Νέα Υόρκη, Κωνσταντίνος Κούτρας, ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Αποδήμων Κυπρίων, Φώτης Φωτίου, ο Γενικός Πρόξενος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Βασίλης Φιλίππου κ.ά.
























Tuesday, April 24, 2018

Λευκαδίτικος Γάμος στη Νέα Υόρκη!



Ηταν μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα στη Νέα Υόρκη, που η Charissa και ο Alex ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου στην ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Upper Μanhattan.

Το μυστήριο τελέσθηκε με επισημότητα, η νύφη φορούσε ένα καταπληκτικό νυφικό σε ιβουάρ χρώμα που αναδείκνυε τα έντονα χαρακτηριστικά της, ενώ τα μαλλιά της χτενισμένα σε σινιόν ανέδιδαν αέρα Καρυάτιδας.

Η Charissa είναι Αμερικανίδα, αλλά βαπτίσθηκε Ορθόδοξη για να αγκαλιάσει τη θρησκεία και την παράδοση του Αλεξ Καφαράκη, ο οποίος έλκει καταγωγή απο τη Λευκάδα και την Κέρκυρα. Η Charissa έχει την ανατομή αρχαιοελληνικής μούσας κι έτσι η ομορφιά της έδεσε με την ελληνική καταγωγή του Αλεξ Καφαράκη.

Ο Αλεξ Καφαράκης είναι γιός του παιδικού μας φίλου Φίλιππα Καφαράκη, με τον οποίο περάσαμε όλα τα παιδικά καλοκαίρια μας στη Λευκάδα. Και ο Φίλιππας είναι γιός του αείμνηστου Μενέλαου Καφαράκη απο την Κέρκυρα και της Μαρίας Καρύδη -Καφαράκη που έζησαν στο Μαίρυλαντ των ΗΠΑ, καθότι μετανάστευσαν εκεί από τη δεκαετία του 60.

Η γιαγιά Μαρία, αδελφή της Κουλίτσας Καρύδη και παιδική φίλη της μαμάς μας, ήταν συγκινημένη που έβλεπε τον τρίτο της εγγονό να παντρεύεται, παρασύροντας στην ελληνικότητά του την όμορφη Charissa μας.

Το γλέντι του γάμου μεταφέρθηκε στους Βοτανικούς Κήπους της Νέας Υόρκης, όπου είχαν ανθίσει οι μανόλιες και βασίλευαν ανάμεσα στα γυμνά δέντρα της πόλης που μόλις ξυπνάει απο το χειμώνα. Το τοπίο ήταν μαγευτικό με το νερό του ρυακιού να κυλάει μπροστά απο τον πέτρινο Μύλο όπου έγινε η γαμήλια δεξίωση.

Το Χριστός Ανέστη ψάλθηκε απο την ελληνική ομήγυρη μετά απο την προσευχή που απαγγέλθηκε στα αγγλικά.

Η βραδυά άνοιξε με ένα τραγούδι που χόρεψε η νύφη με το γαμπρό και ακολούθησαν οι χοροί της νύφης με τον πατέρα της και του γαμπρού με τη μάνα του, ενώ στην πίστα συγκεντρώθηκαν κι άλλα ζευγάρια.

Το πραγματικό γλέντι άναψε με την ζωντανή ελληνική ορχήστρα που έπαιξε όλα τα γαμήλια παραδοσιακά τραγούδια σκορπίζοντας ελληνικό κέφι. Οι καλεσμένοι χόρεψαν σε κύκλο συμμετέχοντας στην ζωντάνια της ορχήστρας και της μουσικής. Ο αδελφός του γαμπρού Σπύρος Καφαράκης δεν έκρυβε το κέφι και τη χαρά του για το γάμο του ανηψιού του ‘Αλεξ.

Η γιαγιά Μαρία έκλεψε την παράσταση χορεύοντας με νεανικό ενθουσιασμό καλαματιανά, ενώ το αργόσυρτο τσάμικό της άφησε το κοινό άναυδο. Ο γαμπρός με τα δύο αδέρφια (Χριστόφορο-Μενέλαο και Μιχάλη) και την αδελφή τους Μαρία χόρεψαν ελληνικά ζεμπέικικα παρασύροντας τους πάντες στον αρρενωπό ενθουσιασμό του.

¨Ηταν ένας γάμος με όμορφη νεολαία, με κέφι κι ελληνικότητα που διαχύθηκε στην ατμόσφαιρα με απόλυτη φυσικότητα κάτω απο τους ήχους της ζωνταντής ελληνικής μουσικής.

Να σας ζήσουν τα παιδιά Κάθυ Καφαράκη και Φίλιππα Καφαράκη. Και στης Μαρίας τις χαρές σύντομα.

Γιαγιά Μαρία συγχαρητήρια που δίδαξες  στα εγγόνια σου την Ελληνική ταυτότητα και υπερηφάνεια εκεί στη μακρινή Αμέρικα της ισοπέδωσης και του χωνευτηριού των εθνικών κοινοτήτων.
Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη